Powierzchnia spania w meblach rozkładanych — dane z katalogu

Pytanie, które pada przy każdym rozkładanym meblu, brzmi „czy zmieszczą się dwie osoby". Odpowiedź jest liczbowa i porównywalna: liczy się krótszy bok powierzchni spania, bo to w niego muszą zmieścić się ramiona, i to, jak wypada wobec standardowego łóżka podwójnego. Powierzchnię spania deklaruje 64 z 116 analizowanych modeli, czyli 55,2% oferty. To próba wyraźnie powyżej progu 30 obserwacji, więc mówimy stanowczo — ale o niecałej trzeciej części katalogu, nie o całości.

Krótszy bok, czyli miejsce na ramiona

Próba: 64 z 116 produktów w ofercie.

Mediana krótszego boku to 125 cm. Standardowe łóżko podwójne ma w tym miejscu 140 cm, więc typowy rozkładany mebel z naszej oferty jest od niego węższy — nie dramatycznie, ale realnie. Połowa modeli mieści się między 120 cm a 140 cm, a cały rozstęp biegnie od 78 cm do 160 cm. Dolny kraniec to szerokość materaca jednoosobowego, górny — powierzchnia rozłożonego narożnika, który mierzy więcej niż niejedna sypialnia jest w stanie pomieścić.

Rozstęp mówi tu więcej niż mediana. Wersalka i rozkładana sofa to dwie różne konstrukcje o dwóch różnych szerokościach spania, a mediana wypada między nimi — w miejscu, w którym nie stoi żaden typowy mebel.

Dlaczego próg wypada właśnie tam

Porównanie ma sens tylko wtedy, gdy próg nie jest wzięty z powietrza. Ten nie jest, i to z dwóch niezależnych powodów.

Pierwszy jest zewnętrzny: 140 cm to szerokość najmniejszego łóżka podwójnego w powszechnym użyciu, a jego długość — 200 cm — od dziesięcioleci wyznacza rozmiar materaca. To próg łagodny. The Sleep Charity zaleca parom dzielącym łóżko minimum pięciu stóp szerokości, czyli zauważalnie więcej, a Sleep Foundation pisze o najbliższym mu rozmiarze „full", że para zmieści się na nim w razie potrzeby, i odsyła ją do rozmiaru większego. Model spełniający nasz próg nie jest więc automatycznie wygodny dla dwojga — jest po prostu nie węższy od minimum.

Drugi powód jest wewnętrzny i mocniejszy: sam katalog wskazuje tę wartość. 140 cm to jednocześnie najczęściej deklarowana szerokość powierzchni spania — podaje ją dokładnie 16 modeli, więcej niż którąkolwiek inną — i, co do centymetra, kwartyl górny próby. Trzy czwarte oferty deklaruje więc powierzchnię nie szerszą niż standardowe łóżko podwójne: producenci celują w ten wymiar i zatrzymują się na nim. Próg położony gdziekolwiek indziej byłby liczbą dobraną pod tezę.

Ile modeli nie dowozi łóżka dla dwojga

Poniżej progu schodzi 42 modeli z 64, które podają ten wymiar — 65,6% próby. To najważniejsza liczba na tej stronie: więcej niż połowa rozkładanych mebli, przy których klient myśli o spaniu we dwoje, oferuje mniej miejsca niż najmniejsze łóżko podwójne.

Nie znaczy to, że są wadliwe — znaczy, że sprzedają inną funkcję, niż zakłada kupujący. Wersalki z dolnej części tego rozkładu to meble do spania dla jednej osoby z zapasem albo do spania we dwoje okazjonalnie, i tak zwykle są opisywane. Więcej o tej konstrukcji w przewodniku po wersalkach, a o szerszych meblach z funkcją spania — w przewodniku po sofach.

Osobne pytanie brzmi, czy na takiej powierzchni da się spać co noc. Nasze dane rozstrzygają je tylko częściowo: określenie wskazujące na spanie okazjonalne pada w 42 opisach, a wzmocnienie konstrukcji pod codzienne spanie deklaruje 0, przy czym kolejne 4 oferują je jako opcję. To próba poniżej progu publikacji, więc traktujemy ją jako wskazówkę, a nie jako wynik.

Dłuższy bok wypada lepiej

Długość rzadko bywa problemem. Mediana dłuższego boku to 195 cm, czyli tuż pod długością standardowego materaca. Połowa modeli mieści się między 192 cm a 200 cm, przy rozstępie od 120 cm do 315 cm. Górny kraniec należy do narożników w kształcie litery U, w których „dłuższy bok" opisuje całą bryłę, a nie miejsce dla jednej osoby.

Czego te dane nie mówią

• Nie opisują rynku ani nie są pomiarem. Opisują meble, które sprzedajemy, od 4 polskich producentów, i są ich deklaracjami. Nikt tych mebli u nas nie mierzy.
• Nie obejmują całego katalogu. Poza próbą zostaje ponad dwie trzecie oferty — modele, których opis nie podaje powierzchni spania. Nie wiemy, czy jej nie mają, czy tylko o niej nie napisano.
• Nie dotyczą wyłącznie mebli rozkładanych. Do próby wchodzi każdy model, którego opis podaje powierzchnię spania, więc trafiają do niej także zwykłe łóżka. Parser rozpoznaje sformułowanie, nie typ mebla.
• Nie mówią nic o komforcie. Szerokość to warunek konieczny, nie wystarczający. O wygodzie leżenia decydują jeszcze mechanizm, wypełnienie i to, czy w rozłożonej powierzchni jest szczelina.

Metodologia

Wymiary czytamy z opisów producentów — nie z osobnego pola w bazie, bo takiego pola nie ma. Parser szuka sformułowania „powierzchnia spania" lub „funkcja spania", ewentualnie z dopiskiem „o wymiarach", a potem dwóch liczb rozdzielonych znakiem „x". Między zwrotem a liczbami dopuszcza tylko krótką wstawkę i nie pozwala jej przekroczyć kropki, żeby nie złapać przypadkowej liczby z następnego zdania.

Producenci podają te wymiary niekonsekwentnie i to jest najsłabszy punkt całego zestawienia. Jedni piszą szerokość przed długością, inni odwrotnie, a z samego zapisu nie da się rozstrzygnąć, który porządek obowiązuje. Dlatego nie ufamy kolejności: z pary liczb bierzemy mniejszą jako krótszy bok i większą jako dłuższy. Gdy opis podaje kilka długości przy jednej szerokości, do puli trafiają wszystkie odczytane liczby, a bokami zostają wartości skrajne — jeden model daje więc jedną powierzchnię, nawet jeśli oferuje kilka. Odczyty spoza rozsądnego zakresu odrzucamy, żeby literówka nie weszła do mediany, a gdy opis wraca do tematu, liczy się pierwsza wiarygodna wzmianka.

Wszystkie liczby na tej stronie przeliczane są z żywego katalogu przy każdym odświeżeniu — żadna nie została wpisana ręcznie.